Volgens Richard Foster is de gemiddelde leeftijd van private organisaties geslonken van 60 jaren oud rond 1950, tot ongeveer 18 jaren rond 2010. Bij de mens is de tegenovergestelde trend vast te stellen. Werden mensen gemiddeld 50 jaar oud rond 1900, inmiddels is deze gestegen van ongeveer 70 jaar rond 1950 tot 80 jaar rond 2010. De belangrijkste aanjager van deze twee tegenovergestelde trends is volgens deskundigen technologie.

Organisaties kunnen wat mensen als individu niet voor elkaar krijgen. Samen maakt dus sterker en slimmer. Hieraan ontlenen organisaties hun bestaansrecht. Eens was het heel gewoon dat organisaties langer leefden dan mensen. Ongeveer halverwege de 20e eeuw was deze ‘wet’ niet langer van toepassing. De gemiddelde levensduur van organisaties werd vanaf toen korter dan die van de mens. De grote aanjager van deze trendbreuk is (informatie) technologie. Daar waar we mensen vol stoppen met technologie of technologische inzichten heeft dit een levensverlengend effect. Organisaties worden ook volgestopt met technologie maar leven hierdoor niet langer.

Dat organisaties eerder doodgaan dan mensen lijkt op zich niet erg. Het dient immers een groter doel: mensen leven namelijk langer. Maar organisaties die functioneren in het nu willen helemaal niet doodgaan. En mensen die werken in organisaties hebben ook helemaal niet als doel om hun organisatie dood te laten gaan. Als het goed gaat met de organisatie gaat het in de regel ook goed met de mensen die in deze organisatie werken. Dat voelt veilig en geeft zekerheid.

Drastische keuzes voor organisaties

Toch zullen organisaties drastische keuzes moeten maken. Organisaties (en de mensen die er werken) hebben in hun huidige vorm te veel tijd nodig om na te denken over alle technologische veranderingen die op de organisatie afkomen en wat hiermee te doen. En dit probleem wordt volgens Scott Brinker alleen maar groter. Brinker stelt dat technologieverandering explosief toeneemt, terwijl organisaties meer evolutionair veranderen. Technologie creëert dus een boeiend duaal spanningsveld: bedreigend voor organisaties en de mensen die er werken voor de korte termijn en levensverlengend voor de mens(heid) op de lange termijn.

De oplossing voor het opheffen van de menselijke beperkingen in organisaties – teveel tijd nodig om te denken en te handelen – zit hem volgens veel experts en wetenschappers in het inzetten van (nog meer) technologie zoals slimme – op kunstmatige intelligentie gebaseerde – machines! Dit is koren op de molen van de aanhangers van singulariteit die een heilig geloof hebben in technologie als oplossing voor zowat elk hedendaags probleem. Sommigen bestempelen mensen ook wel als “second-class robots.”

Technologie als een vloek voor de hedendaagse organisaties maar een zegen voor de mens(heid)? Mensen leven langer door technologie, organisaties leven korter door technologie, maar kunnen hun leven rekken door inzet van (nog meer) technologie. Wat een fascinerende situatie: technologische dualiteit én een technologie lock-in tegelijkertijd. Of anders gezegd: technologie is probleem én oplossing in een…

Leon Dohmen is principal managementconsultant CGI.

Bron: BlogIT

Over de auteur

Picture of Leon Dohmen

Leon Dohmen

Principal Management Consultant

Volg Leon Dohmen op social media Over Leon Dohmen Leon joined CGI in 2001. Since 1990 he guided more than 60 assignments and projects for large and small (inter)national companies including DSM, Stream ...

Voeg commentaar toe

Comment editor

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
Blog richtlijnen en gebruiksvoorwaarden